مدیریت بخش نظرات (Comments) وبلاگ: چه روشی را در پیش بگیریم؟

بخش نظرات/دیدگاههای (comments) وبلاگ شما یکی از بخش‌های اساسی و تعیین کننده کار شما است. نظرات و دیدگاههای نوشته شده برای پیام‌های شما در حکم نوعی سرمایه هستند. به خصوص هنگامی که این نظرات به نوعی در تکمیل نوشته شما و یا موارد انتقادی و نکات جدید باشند. امانکته مهم مسئله مدیریت این بخش از وبلاگ می‌باشد. در این نوشته به صورت خلاصه و در قالب چند توصیه به بررسی این مسئله می‌پردازم:

- بخش نظارت و کنترل نظرات وبلاگ را فعال کنید، یعنی نظرات باید توسط شما بررسی شوند. چون هم تمام نظرات نوشته شده را می‌بینید و می‌خوانید و هم از نوشته شدن نظرات بی ربط، توهین آمیز و اسپم (هرزنامه) جلوگیری خواهد شد. بسته به نوع سیستم و سرویس دهنده وبلاگی که در اختیار دارید، ممکن است کنترل محدود و یا گسترده باشد. مثلاً در حال حاضر در بلاگر (Blogger) این امکان به انتشار نظر، پاک کردن نظر ومعرفی نظر به عنوان اسپم محدود شده است.

- سیاست (policy) خود را در قبال بخش نظرات مشخص کنید. بلاگر (Blogger) این امکان را فراهم آورده است که پیامی برای بخش نظرات بنویسید تا در هنگام نظر نوشتن نمایش داده شود. می‌توانید در این پیام قوانینی برای بخش نظرات خود در نظر بگیرید و مشخص کنید که به چه نظراتی اجازه انتشار خواهید داد و چه نظراتی را حذف و یا به عنوان اسپم در نظر خواهید گرفت.

- اگر سیستم وبلاگ نویسی شما مجهز به قابلیت ویرایش نظرات است، می‌توانید از آن برای نظرهایی استفاده کنید که بخش‌هایی از آن‌ها نامناسب بود ولی در حالت کلی با حذف و یا عدم نمایش آن بخش‌ها، این نظرات قابل انتشار و نمایش هستند.

- انتقادپذیر باشید! اگر فقط انتظار داشته باشید که همه از نوشته‌ها و پیام‌های شما تعریف، به به و چَه چَه کنند و پاسخگوی نظرات انتقادی نباشید و یا این نظرات را حذف کنید، مطمئن باشید که به مرور زمان با ریزش مخاطب مواجه خواهید شد.

- پاسخگویی یک اصل اساسی در سیستم و بخش نظرات است. البته این به این معنی نیست که پاسخ برای همه نظرات واجب و لازم است. البته اگر وبلاگ نویسی بتواند پاسخگوی همه نظرات نوشته شده باشد، واقعاً عالی خواهد بود. اما اگر نمی‌توانید، باید حداقل برای نظراتی که چیزی برای ارائه دارند، وقت گذاشته و پاسخی مناسب بنویسید. چون حکم گفتگو را دارند و در ضمن این احترام و ارزشی است که شما برای خواننده وبلاگ خود، شخص خودتان، نوشته و وبلاگتان قائل شده‌اید.

- اگر شما به عنوان خواننده یک وبلاگ خود وبلاگ نویس هستید و یا مدیر و صاحب یک وب سایت هستید، بهتر است هنگام نوشتن نظر، آدرس وبلاگ یا وب سایت خود را هم بنویسید.

- نظرات خصوصی دیگران را به هیچ وجه در معرض دید عموم قرار ندهید. می‌توانید به اینگونه نظرات که معمولاً با ذکر آدرس ایمیل هستند و درخواست‌های شخصی مطرح کرده‌اند، از طریق همان ایمیل پاسخ دهید.

- چه خواننده و چه وبلاگ نویس در قبال نظرات و پاسخ‌هایی که می‌نویسند، تعهد داشته و باید جوابگو باشند.

- نوشتن نظرات بی ربط، تکرار یک نظر به صورت عمدی و نظراتی از این دست، کار نادرست و ناپسندی است.

- می‌توانید برای مدیریت و کنترل بخش نظرات وبلاگ خود از وب سایت‌ها و نرم افزارهای مدیریت نظرات و سیستم نظرات استفاده کنید. از جمله این سیستم‌ها می‌توان به DISQUS و IntenseDebate اشاره کرد. هر دو سیستم قابلیت‌های فراوانی داشته و امکاناتی خوبی را برای مدیریت بخش نظرات در اختیار شما قرار می‌دهند. نحوه استفاده هم به این صورت است که بعد از ثبت نام در این وب سایت‌ها، امکان استفاده از سیستم جدید نظرات فراهم شده و این سیستم جایگزین سیستم پیش فرض و داخلی سرویس مورد استفاده شما می‌شود. توضیحات کامل و مفصل در هر دو وب سایت نوشته شده است و راهنمایی‌ها و آموزش لازم هم در نظر گرفته شده است.

در پایان باید گفت که غافل شدن از نظرات نوشته شده، رها کردن بخش نظرات وبلاگ و عدم مدیریت و نظارت آن، یک آسیب جدی به وبلاگ و کار شما خواهد بود.

برچسب در وب: نکاتی برای وبلاگ نویسان، تولیدکنندگان محتوا و کاربران شبکه‌های اشتراک گذاری مانند بالاترین و دنباله

برچسب (label/tag) یکی از مواردی است که در بایگانی کردن (آرشیو) و دسته بندی مطالب، نوشته‌ها و محتوایی که شما در وب تهیه می‌کنید، به شما کمک خواهد کرد. همچنین از دیگر مزایای آن کمک برای جستجوی آسان‌تر و سریع در آینده و همچنین پیدا کردن مواردی است که با هم مرتبط بوده و شاید شما به همه آن‌ها نیاز داشته باشید. در این نوشته به چند نکته درباره برچسب و برچسب گذاری در فضای وب می‌پردازم:

اصول کلی برچسب گذاری:

برچسب باید به نوعی توصیف کننده محتوایی باشد که شما در اختیار دارید. این محتوا می‌تواند یک متن، تصویر، فیلم، صدا و یا ترکیبی از همه این موارد یا موارد دیگر باشد. به عبارت دیگر برچسب شامل کلمات کلیدی است که اطلاعات مفید و مختصری درباره محتوا ارائه دهد. مثلاً اگر فردی تصویری از یک طوطی در اختیار دارد، می‌تواند برچسب‌های زیر را برای این تصویر انتخاب کند و به کار ببرد:
طوطی، پرنده، پرندگان، حیوانات، جانوران
و در صورتی که نام این گونه از طوطی، محل جغرافیایی زندگی و اطلاعات علمی دیگری از این پرنده را در اختیار داشته باشد، بهتر است و در خیلی موارد واجب است که این اطلاعات هم به عنوان برچسب مورد استفاده قرار گیرند. چون این کار باعث می‌شود که برچسب‌های شما از حالت کلی خارج شوند و اگر شما مثلاً یک مقاله یا متن علمی درباره طوطی نوشته باشید، برای دیده شدن و خوانده شدن نوشته شما کمک خوبی خواهد بود. چون کاربران بیشتری از طریق موتورهای جستجو نوشته شما را پیدا می‌کنند و به آن دسترسی خواهند داشت.
حالا همین روش را می‌توان برای موضوعات گوناگون تعمیم داد. مثلاً یک کلیپ تصویری از یک گروه موسیقی را به روش زیر می‌توان برچسب گذاری کرد:
نام گروه موسیفی، نام آهنگ، نام آلبوم، سبک موسیقی (genre)، اگر کنسرت یا فستیوال بوده است نام آن ذکر شود، تاریخ اجرا و ...
همانطوری که می‌بینید موارد کلی و جزئیاتی که محتوا را به خوبی دسته بندی کند، ذکر شده است و این دیگر به انتخاب شما بستگی دارد که چگونه می‌خواهید کار دسته بندی را انجام می‌دهید. کلی، جزئی و یا ترکیبی از هر دو روش.
برچسب می‌تواند موضوع کلی محتوا هم باشد. مثلاً فرهنگی یا پزشکی بودن موضوع مورد بحث. البته انتخاب این نوع از برچسب بستگی به سیستم مورد استفاده شما (مثلاً سرویس دهنده وبلاگ) و سلیقه شخصی دارد.
همچنین موارد چون برچسب گذاری جغرافیایی و مکانی: یعنی ذکر نام کشور، استان، منطقه و یا ایالت، شهر و جزئیاتی در همین رابطه.
برچسب گذاری زمانی: دوره تاریخی و مثلاً نام یک سلسله پادشاهی
می‌بینید که موضوع در انتخاب نوع برچسب تعیین کننده است و این دو ارتباطی مستقیم با هم دارند. در ضمن همانطوری که در ابتدا اشاره شد، برچسب از کلمات کلیدی محتوا است. این کلمات کلیدی لزوماً نباید در داخل خود محتوا به صورت صریح ذکر شده باشند، بلکه ضمنی بودن، پوشش و مرتبط بودن مهم است. اما این هم به این معنی نیست که از هر کلمه، عبارت و اصطلاح بی ربطی به عنوان برچسب استفاده کنید. برچسب باید مرتبط با موضوع باشد. در غیر این صورت از جنبه‌های مختلفی به کیفیت کار شما آسیب خواهد رساند. مثلاً باعث می‌شود که احساس بدی به خواننده مطلب شما دست دهد، چون مثلاً از طریق جستجوی گوگل به صفحه شما رسیده است، ولی هر چه سر تا پای صفحه فوق را نگاه می‌کند، می‌بیند که هیچ ربطی (حتی درصدی اندک) به موضوع ندارد. در نتیجه اگر شما اصرار به تکرار این کار اشتباه خود داشته باشید، به مرور زمان و با دستان خود کیفیت کار خود را کاهش داده‌اید و تعداد بازدیدکنندگان وبلاگ یا وب سایت کمتر و کمتر می‌شود.

در ادامه به بررسی چند سیستم و شبکه خاص می‌پردازم.

بلاگر (Blogger):

در حال حاضر سرویس دهنده وبلاگ بلاگر برچسب گذاری را به صورت امکان label و آن هم با تعداد محدود برای هر پیام در اختیار وبلاگ نویس قرار داده است. یعنی شما می‌توانید دو روش را در پیش بگیرید. یا از این امکان به صورت دسته بندی (category) استفاده کنید و یا از همان مدل برچسب مرتبط با پیام و نوشته استفاده کنید. اگر می‌خواهید از روش دسته بندی استفاده ‌کنید، بهتر است تعداد مشخص و محدودی موضوع انتخاب کنید که همه نوشته‌های شما را پوشش دهند. مثلاً سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، تاریخ، ادبی، ورزشی، سرگرمی و ... همچنین در این روش بهتر است که موضوعات به صورت ستونی در سمت راست یا چپ وبلاگ قرار بگیرند که کار خواننده آسان شود. یعنی به صورت لیست:
اجتماعی
فرهنگی
تاریخی
ورزشی
و ...
روش دوم هم همان برچسب گذاری معمولی است که باید سعی شود حداکثر تعداد برچسب مرتبط و مفید به کار برده شود. البته منظور این نیست که زیاد برچسب به کار ببرید. بلکه بهتر است تعدادی برچسب انتخاب کنید که پیام شما را به خوبی پوشش دهند. اگر می‌خواهید از این روش استفاده کنید، بهتر است از روش نمایش ابری (cloud) استفاده کنید.
در هر دو روش امکاناتی چون نمایش تعداد پیام و یا مرتب سازی بر حسب حروف الفبا و یا تعداد/فراوانی وجود دارد.

وردپرس (WordPress):

سرویس دهنده وبلاگ فوق و نرم افزار آن، امکان استفاده همزمان از هر دو روش دسته بندی (category) و برچسب (tag) را فراهم آورده است که همین مزیت و نوعی برتری بر بلاگر است و وبلاگ نویس برای مدیریت محتوای خود خیلی راحت است.

بالاترین و دنباله (Balatarin and Donbaleh):

این دو وب سایت اشتراک گذاری لینک و محتوا هم قابلیت برچسب گذاری را برای لینک‌های ارسالی در اختیار گذاشته‌اند. در حال حاضر در بالاترین تعداد برچسب‌ها به گونه‌ای است که نیاز شما را کاملاً پوشش داده و به راحتی می‌توانید از این امکان استفاده کنید. البته نکته مهم این است که تعداد برچسب‌های خود را مناسب و کافی انتخاب کنید و مثلاً هر چیزی را به عنوان برچسب استفاده نکنید. دنباله تعداد برچسب کمتری برای هر لینک پشتیبانی می‌کند. در نتیجه باید برچسب‌هایی به کار ببرید که اهمیت و اولویت بیشتری برای معرفی و دسته بندی لینک دارند.
یک نکته مهم این است که لطفاً در این دو وب سایت از تیتر لینک به عنوان برچسب استفاده نکنید. بلکه از کلمات شاخص و کلیدی تیتر و متن همزمان استفاده کنید. چون برچسب اصلاً نباید جمله باشد. برچسب یک کلمه، دو کلمه، سه کلمه و کلمات ترکیبی و مرکب است. همچنین لطفاً علامت جدا ساز برچسب‌ها یعنی + هم فراموش نشود!

سایر سیستم‌ها:

می‌توانید از روش‌های فوق استفاده کرده و یا در صورتی که امکان برچسب گذاری اصلاً وجود نداشته باشد، خودتان در انتهای هر نوشته و محتوایی که در اختیار دارید، به صورت متن ساده (text) برچسب گذاری کنید و از علامت‌هایی چون ویرگول و یا سایر نشانه‌هایی که برای جدا کردن کلمات مناسب هستند، استفاده کنید. شاید این روش خیلی ساده و ابتدایی به نظر برسد، اما در عمل واقعاً موثر و مفید است. روش دیگر هم استفاده از روش‌هایی با کمک HTML و موتورهای جستجوی قدرتمندی چون گوگل است. مثلاً به عنوان نمونه می‌توانید از تکنیک ارسال برچسب به موتور جستجوی گوگل و جستجوی داخلی در وبلاگ یا وب سایت خود استفاده کنید در قالب یک لینک و یا مواردی از این دست که با استفاده از دانش طراحی صفحات وب و برنامه نویسی امکان پذیر است و می‌توانید از افرادی که در این زمینه دانش، آگاهی و اطلاعات دارند، راهنمایی بخواهید.

سلام! وبلاگ خوشگل، قشنگ و نازی داری، به وبلاگ من هم سر بزن

جمله‌ای کلیشه‌ای و تکراری که انواع و اقسام آن را به شکل‌های مختلف در بخش نظرات وبلاگ‌ها می‌بینیم. به خصوص وقتی که شما وبلاگی در یکی از سرویس دهندگان ایرانی مانند «بلاگفا» داشته باشید. این مورد را در وبلاگ‌هایی که از سرویس دهنده‌هایی چون «بلاگر» و «وردپرس» استفاده می‌کنند، کمتر دیده‌ام و خیلی نادر است. اما در وبلاگ‌هایی که توسط سرویس‌های ایرانی میزبانی می‌شوند، متأسفانه بسیار رایج و اصلاً برای بعضی‌ها به یک رفتار عادی تبدیل شده است.

نمی‌دانم چه کسی یا کسانی برای اولین بار این کار را ابداع کردند، اما به هر حال رفتار ناپسند و نادرستی را رواج داده‌اند. وقنی به بخش مدیریت وبلاگتان سر می‌زنید (مخصوصاً وقتی که کنترل و نظارت بخش نظرات را فعال کرده‌ باشید)، می‌بینید که پیغام داده شده که شما N نظر تأیید نشده و یا خصوصی دارید. خوشحال می‌شوید و می‌روید تا نظرات را بخوانید. اما ای کاش نمی‌رفتید، چون اکثر نظرات نوشته شده در چنین فازی هستند.

یک نظر که به انواع و اقسام شکلک‌ها (Smiley) آراسته شده است و یا با استفاده از کاراکترها (ASCII art)، تصویری (مثلاً گل و قلب) درست کرده است و چیزهایی در این مایه‌ها نوشته است:
وبلاگ خوبی داری، به من هم سر بزن... وبلاگت خوب است، اما اگر از قالب‌ها و ابزارهای من استفاده کنی، خیلی بهتر خواهد شد و خواننده بیشتری خواهی داشت... می‌خواهی برایت معجزه! کنم، پس یک سر بیا پیش من!... حاضر به تبادل لینک و پیوند با شما هستم (در صورتی که وقتی به وبلاگش سر می‌زنید، می‌بینید که هیچ گونه ارتباط و سنخیتی با وبلاگ شما ندارد. یک جور معامله و بده بستان اینترنتی)... و هزاران نظر و داستان دیگر و مشابه در همین مایه‌ها.

فکر کنم بعضی‌ها چند ساعت صفحه وبلاگ‌های به روز شده سرویس دهنده و میزبان را بررسی می‌کنند و یک نظر تکراری را پای آخرین و جدیدترین نوشته هر وبلاگی کپی و تکرار می‌کنند و به نظر می‌رسد که حتماً این کار جواب داده است که به نوعی رسم و عادت تبدیل شده است. آیا شبیه رفتار یک اسپمر نیست؟ آیا نمی‌توان این کار را در همان دسته بندی اسپم/اسپمینگ (Spam) قرار داد؟ چون دقیقاً یک رفتار را تداعی می‌کنند. یکی در قالب ارسال به آدرس‌های ایمیل و دیگری در قالب ارسال در بخش نظرات وبلاگ‌ها.

به نظرتان نام این کار چیست و آیا آن را درست می‌دانید یا نه؟ نظر شخصی خود من این است که تبلیغ یک وبلاگ در درجه اول باید توسط خودش صورت بگیرد. یعنی با کمک نوشته‌ها و محتوایی که خودش دارد. در ضمن می‌توان در خیلی جاها به مطالب وبلاگ خود لینک و ارجاع دهید. البته در جایی که واقعاً لازم باشد و مرتبط به آنجا باشد، در غیر این صورت حکم همین قضیه بالا را خواهد داشت. همچنین نگاه کنید و ببینید واقعاً هدفتان از وبلاگ نویسی چه بوده است؟ نوعی بازی و تفریح؟ تولید محتوا؟ داشتن یک فضای شخصی در وب؟ تجارت؟ و یا هر چیزدیگری. اگر وبلاگ نویس جدی باشید، فارغ از حوزه کاری شما، باز هم پایبندی به اصول وبلاگ نویسی راز موفقیت در دراز مدت است. اسپم (هرزنامه) به مرور آسیب‌های خودش را نشان خواهد داد. البته اگر شما کارتان همین است، دیگر جایی برای بحث باقی نمی‌ماند!